Home

Na elf weken projecten gedaan te hebben is het lekker te weten dat we aanstaande donderdag de laatste projectdag hebben en dat we vrijdag beginnen aan onze reis. Ik heb dan ook niet zo veel te vertellen.

Silvia is nu op de terugweg van haar weekend in Kampala met de andere vrijwilligers. Zij heeft er de tickets voor de bus gekocht die we volgende week nodig hebben om van Jinja (oorsprong van de Nijl) naar Arusha (Tanzania) te gaan. Ik heb dit weekend besteed aan het schilderen van bankjes en stoelen. Lekker rustig, niemand om je heen en gewoon kwast in pot, verf aan kwast, kwast op stoel, verf op stoel en dit voor uren achtereen. Het weer was er overigens prima bij, graadje of dertig in de zon en dan lekker in de schaduw staan. Alles lekker warm en de verf dik, dekt het lekker snel!

Dag lieve kijkbuiskindertjes, hier zijn we dan weer met een berichtje uit het verre Oeganda. Deze week zijn onze twee hoofdrolspelers Joost en Silvia voor de tweede achtereenvolgende week aan het spelen geweest met de straatkinderen van Masaka.

Gedurende de afgelopen twee weken is men bij het hostel bezig een oude Mercedes Benz bus op te lappen. Deze van oorsprong Nederlandse oude PTT-bus heeft al meer van dit continent gezien dan menig reiziger. Deze bus is van een Nederlander geweest die er mee door Afrika reed in zijn vrije tijd. Iedere vakantie kwam deze reislustige man richting Afrika om weer een nieuw deel van dit verrassende continent te bezichtigen. Zat zijn reis er dan weer op na enkele weken zocht hij weer stalling voor zijn trouwe reispartner en vloog hij weer terug naar Nederland. Uiteindelijk heeft hij een punt gezet achter het reizen op deze wijze en heeft de bus verkocht aan de eigenaar van het hostel.

Tot op heden is er nog steeds geen stroom in het hostel waar wij verblijven. Dit betekent geen licht `s avonds, geen telefoons opladen, geen computer die het doet en geen koelkast die werkt. Lijkt allemaal een heel groot probleem maar als je aan het denken gaat valt het best mee. Geen licht lossen we op door overal kaarsen neer te zetten. Een aantal lantaarns verlicht het erf rond het hostel en de mijnwerkerslampjes verlichten de pannen tijdens het koken.

Eind van de week en ik zit weer achter m`n laptop te denken over hetgeen ik nu weer met jullie wil delen. “Going home” van Mark Nopfler is het lied dat nu de kamer vult met warme klanken in deze ‘koude winterdagen’. Ook precies dit nummer in de laatste week van dit project en dan besef je dat dit het al weer was. Acht weken in Bulamazzi verbleven ten behoeve van het project dat de subcounty Lwengo ondersteunt. Deze acht weken zijn, als je er nu zo op terug kijkt, best snel verlopen. Af en toe heb je wel eens een moment dat je denkt aan alles dat anders is in vergelijking tot Nederland. Dan is het hier heel mooi maar ben ik ook blij dat ik op de helft van de reis ben en uiteindelijk weer terug naar Nederland ga.
 

Zeven weken onderweg in een voor ons onbekend land. Ook zeven weken onderweg over voor ons onbekende wegen zowel topografisch als in onze gedachten. Nu wil ik proberen om jullie een beeld te geven van alles wat wij de afgelopen zeven weken op de openbare wegen tegen zijn gekomen. Het is een ware reis in het technische tijdperk als je hier een aantal weken door het land rijd. Alles wat wij in Nederland op oldtimerdagen tentoonstellen, poetsen, koesteren en begeren wordt hier gebruikt met de regelmaat van alle dag.
 

Silvia is nu HIV/AIDS voorlichting aan het geven op een school en ik zit achter m`n laptop en heb net een punt gezet achter de laatste calculaties voor het “kippenproject”. Dit “kippenproject” is hetgeen waar wij als vrijwilligers samen met de lokale bevolking al een paar weken druk mee zijn. Het voorziet mensen van een inkomen en anderen van gezond en afwisselend voedsel. Druk zijn we vooral met het inventariseren van wat er allemaal al wel en vooral wat er nog niet is. Door de nodige huisbezoeken zijn we er achter gekomen dat er zo hier en daar nog wel wat kippen zijn maar de meeste hokken staan leeg. De vraag reist dan al snel waarom die hokken leeg staan. Meestal krijgen we het antwoord dat de kippen dood zijn gegaan aan een ziekte. Oké kan gebeuren, maar als je dan doorvraagt naar het aantal kippen, de verzorging, het voer en vervolgens bekijk je het hok, dan weet je meteen waar men hier gebrek aan heeft. Kennis.
 

Hier is ie dan weer de razende reporter met groeten uit de rimboe. Och mensen wij hebben nu toch weer verhalen meegemaakt. Je had er bij moeten zijn om het te geloven maar ik doe m`n best om het zo mogelijk te vertellen, het je te laten beleven.
 

Good evening, how are you? Good, to hear that. We are glad to be here. My name is Ed and this is Doug. We come from America, about a two and a half hour drive north of Calgary. Zo begon de ontmoeting met twee Amerikanen dinsdagavond rond een uur of acht. Zij zouden donderdag pas komen maar door omstandigheden kwamen zij al dinsdagavond. Zij zouden hier overnachten omdat ons huisje vier slaapplekken heeft waarvan er momenteel maar twee gebruikt worden. Doug en Ed werden vergezeld door een drietal Oegandezen. Er werd, zoals dat hier gebruikelijk is, opnieuw gekookt om de gasten met een warme maaltijd te ontvangen. Wij waren net klaar met eten maar er werd opnieuw een hele maaltijd bereid voor de toch tegenvallende eetlust van onze onverwachte gasten. Om ook ons steentje bij te dragen boden wij de heren koffie of thee aan. Dit gebaar werd met open armen ontvangen en zoals het echte Oegandezen betaamt werd er niet bezuinigt op het gebruik van suiker.
 

“Bazungu, bazungu, were to?” “Bazungu were to?” Dat is het enige dat je hoort als je net buiten Masaka loopt in de richting van een grote kruising. Deze vraag word je telkens gesteld door chauffeurs en conducteurs van Matatu`s en taxi`s. Zij willen allen weten waar die “Bazungu” naar toe gaan. Dit in de hoop dat onze bestemming op de route ligt die zij gaan rijden. Geef je dan na de tiende die het vraagt antwoord, “to Nakyenyi please”, dan weten ze niet hoe snel ze moeten remmen. Volgens mij is dit ook het enigste moment dat ze deze gebruiken. Wel is het tactisch om eerst even te kijken hoeveel mensen er al in de Matatu zitten voordat je antwoord. Ik zal proberen jullie uit te leggen wat een Matatu is. In Nederland noemen we zo`n ding een busje. Wel bekent van het vervoer van personen van en naar uitgaansgelegenheden. Ook wordt dit model door dag en tijd ingezet voor het vervoer van minder validen en de oudere medemens.

Maandag werd mij de titel “verkiezingsvoorzitter” toebedeeld. In de regio Lwengo waar wij als vrijwilligers voor de “Lwengo Rural Development Support Organisation Uganda (afgekort Lwerudeso Uganda)” aan het werk zijn heeft ieder dorp een “VDC”. Dit staat voor Village Development Commity, of terwijl Dorp Ontwikkelings Comité. In een naburig dorp van Bulamazzi was Lwerudeso nog niet actief. Na een aantal bezoeken en gesprekken was al snel duidelijk dat beide partijen voordelen zagen in een samenwerking. Maandagmiddag was het dan zo ver, de VDC van het dorp Nakiyaga zou gekozen worden. De middag begon met een inleidend praatje over de voordelen van een samenwerking gevolgd door een tweetal voorlichtingen over HIV/AIDS en kinderrechten. Deze voorlichtingen werden gegeven door Silvia en Rianne die dit ook op scholen doen de komende weken. Na de voorlichtingen was het moment aangebroken om kandidaten voor te stellen te gaan stemmen.

 
Uganda `Pearl of Africa` citaat van Winston Churchill
 
In Oeganda betaal je met de Oegandese Shilling
In Oeganda zijn 2800 Oegandese Shillingen net zo veel als één euro
In Oeganda exporteert men met stip op één koffie
In Oeganda past zes keer Nederland
In Oeganda wonen twee keer zo veel mensen als in Nederland
In Oeganda bestaat meer dan de helft van de bevolking uit jeugd
In Oeganda is 65% van de afgestudeerden werkloos
In Oeganda vind de regering dat dit aan de studenten zelf ligt
In Oeganda duurt het 25 dagen om een bedrijf in te schrijven
In Oeganda  gaan daar 18 procedures aan vooraf
In Oeganda vind men zichzelf niet bureaucratisch
In Oeganda stimuleert men een beginnende ondernemers
In Oeganda verstrekt men deze ondernemers microkredieten
In Oeganda lopen de rentes van deze microkredieten op tot 24%

Tik, tik, tik, tiktik, tiktiktik, tiktiktiktik
tot uiteindelijk een oorverdovend gekletter op het metalen dak van ons huis.
Eindelijk, het regent voor het eerst in anderhalf maand. Het was dan ook niet
een buitje zoals wij die kennen maar dit was een storm waarbij de regen met
bakken uit de lucht kwam. In Nederland vliegt iedereen dan snel naar binnen
maar hier werkt het net andersom. Kinderen rennen door de regen omdat zoveel
mogelijk water opgevangen moet worden. Dakgoten, indien aanwezig, worden
gebruikt om jerrycans te vullen met water. Mensen gaan zingen en je ziet dat de
boeren blij zijn. Water betekent hier leven! Het regenseizoen had al een aantal
weken eerder moeten beginnen. Geen water is, geen fruit. Geen fruit is, geen
inkomen en dus geen eten en geen geld voor school. Nu het dan eindelijk begint

Goei`ndag leu,
 

Vandaag de 7de van in totaal 9 prikken bij de GGD gehaald, wij lijken er wel kind aan huis. Over twee weken, de dag voor vertrek, krijgen we de laatste. Een tas vol pillen en potjes staat in de kast te wachten tot het moment daar is dat zij te hulp moeten schieten. Van muggenmelk tot diarree-remmers en van een klamboe tot poeder ter voorkoming van uitdroging, onze privè-apotheek is goed gevuld. Dit in tegenstelling tot de portemonnee! Jah, zie je de reclame op tv, kun je voor 3 euro per maand een kind helpen. Nu ga ik er notabene zelf heen om te helpen, als ik zie wat het kost, ik heb inmiddels al een heel dorp een jaar lang geholpen! Is wel makkelijk zo, achter je computer zitten en maar commentaar geven. Nou mensen ik heb er echt wel zin in!! Kleine dingen hou je toch!! Nou dit was dan het eerste stukje op m`n weblog en of er meer volgt?? Het is voor mij net zo`n verrassing als voor jullie.

Good goan!!

Joost